Bizim Elimizdeki Tek Kurşun: Kuru Bir Kalem

Ama bilin ki kalem, susturulmuş vicdanların en gür sesidir.

Değmeyin sabrımıza.

Oynamayın hassasiyetlerimizle. Çünkü bu topraklarda sabır, çaresizlikten değil; edep ve sorumluluktan beslenir. Sabır taşarsa, gürültü kopmaz ama tarih not düşer. Ve o not, koltuklardan daha kalıcıdır.

Soruyoruz:

Memleket için ne yaptın? Hangi yaraya merhem oldun, hangi dertte omuz verdin, hangi sorumluluğun altına elini koydun da takdir etmedik?

Sadece makamla, sadece unvanla, sadece koltukla saygınlık devşirileceğini sananlar büyük bir yanılgı içindedir. Koltuk bir ödül değil, ağır bir imtihandır. Ve o koltukta boş oturmak, bu memlekete yük olmaktır. Hatta vebaldir.

Çünkü bu halk; laf değil icraat ister. Fotoğraf değil hizmet ister. Bahane değil çözüm ister.

Bir memlekette en tehlikeli şey, ehliyetsizliğin sıradanlaşmasıdır. Sorumluluğun, “nasıl olsa unutulur” rahatlığıyla savsaklanmasıdır. Ama unutulmaz. Belki bugün değil, yarın… Belki sandıkta, belki satır aralarında.

Biz kimseye düşman değiliz. Biz tarafız: Hakikatin tarafıyız. Bu memleketin alın terinin, umudunun, geleceğinin tarafıyız.

Ve tekrar söylüyoruz: Bizim elimizdeki tek kurşun kuru bir kalemdir. Ama o kalem, susanların yerine konuşur. Görmezden gelinenlerin hakkını hatırlatır. Rahat koltuklarda oturup vebali unutanlara da aynayı tutar.

Kim rahatsız oluyorsa, bilsin ki mesele yazılanlar değil; yazılanların doğru olmasıdır.