Diyadin Yolları ve “Doğal Böbrek Taşı Tedavisi”

Doğası güzeldir, insanı samimidir, çayı demli, sohbeti derindir.

Ama bir de yolları vardır…

Öyle yollar ki, tarif etmeye kelime yetmez. Çukur mu dersiniz, çökme mi dersiniz, köstebek yuvası mı dersiniz… Artık adına ne koyarsanız koyun. Bazı sokaklarımız var ki araçla ilerlerken direksiyonu değil, adeta kaderi tutuyorsunuz.

Abartıyor muyuz?

Bir vatandaşımızın espriyle söylediği gibi: “Bu yollarda böbrek taşı olanın taşı anında düşer!” Gülüyoruz… 

Çünkü başka ne yapalım? Ama işin şakası bir yana, mesele ciddi.

Diyadin gibi kışı sert, zemini hassas bir ilçede yol meselesi lüks değil, ihtiyaçtır. Yağmur yağdığında çukurlar göle dönüyor, kışın buz tutuyor, yazın toz duman arasında araçlar sekerek ilerliyor. Esnaf dükkânının önünü süpürüyor, beş dakika sonra yine çamur. Vatandaş aracını servisten çıkarıyor, bir hafta sonra rot balans ayarı bozuluyor.

En çok da sürücüler değil, yayalar mağdur.

Çocuklar okula giderken su birikintilerinden atlıyor. Yaşlılar adım atarken iki kere düşünüyor.

Ve biz hâlâ “idare eder” diyerek yaşamaya devam ediyoruz.

Oysa mesele sadece konfor değil.
Mesele güvenlik.
Mesele kamu hizmetinin kalitesi.
Mesele, Diyadin’in hak ettiği standartlar.
Bir ilçenin aynası yollarıdır.
Yol ne kadar düzgünse, planlama da o kadar düzgündür.
Yol ne kadar bakımlıysa, takip de o kadar güçlüdür.
Kimse mucize beklemiyor.
Kimse bir gecede asfalt şöleni istemiyor.
Ama kalıcı çözümler, planlı çalışmalar ve gerçekten yapılan işler görmek istiyor.

Çünkü Diyadin bunu hak ediyor.

Biz eleştirirken yıkmak için değil, yapılmasını istediğimiz için konuşuyoruz. 

Mizah yapıyoruz ama altındaki gerçek değişmiyor: Bu yollar Diyadin’e yakışmıyor. Evet, belki böbrek taşına iyi gelir (!)

Ama gönül rahatlığına iyi gelmediği kesin.

Artık köstebeklerin değil, vatandaşın rahat ettiği yollar istiyoruz.

Çok mu şey istiyoruz?