Hayata Teşekkür Etmek Gerekir Arada…

Ne umutlandırıp sonra yarı yolda bıraktığı için,
ne de “belki bu kez değişir” dedirtip aynı yere geri döndürdüğü için.
Çünkü kendimi bildim bileli tablo hep aynı:
Aynı taş, aynı hamam.

Yıllar geçiyor, takvim yaprakları değişiyor ama zihniyet yerinde sayıyor.
Ne gerçek anlamda bir ilerleme var ne de samimi bir gelişme.
Sözler değişiyor belki, vaatler süsleniyor;
ama sonuç hep bildik…
Yerinde sayan bir düzen, alışılmış bir döngü.

İnsan bazen şaşırmak ister.
Bir adım ileri gitmek ister.
“Bu kez farklı” demek ister.
Ama hayat, özellikle bazı coğrafyalarda, insana bunu pek lüks görür.

O yüzden teşekkür etmek gerek.
Beklentiyi düşük tutmayı öğrettiği için.
Hayal kurarken temkinli olmayı,
umut ederken iki kere düşünmeyi öğrettiği için.

Belki de en acı tarafı şu:
Bu düzene alışmak.
Sorgulamamayı normal görmek.
“Zaten hep böyleydi” cümlesini kabullenmek.

Ama yine de yazmak gerekir.
Hatırlatmak gerekir.
Çünkü değişim, bazen sadece bir cümleyle başlar.

Ve evet…
Hayata teşekkür etmek gerekir arada.
En azından, hiç şaşırtmadığı için.