Yazıyoruz Ama Yetmiyor… Konuşmak Artık Farz Oldu..

Biz yazıyoruz; ama okuyan gerçekten anlıyor mu, okuyan sorguluyor mu, okuyan “Bu memlekette ne oluyor?” diye kendine soruyor mu, işte orası meçhul.

Satırlar yetmiyor artık. Kelimeler kifayetsiz kalıyor. Çünkü mesele birkaç haber, birkaç eleştiri ya da birkaç sitemden ibaret değil. Mesele, yıllardır biriken ihmallerin, duyarsızlıkların ve görmezden gelinmiş gerçeklerin artık taşma noktasına gelmiş olmasıdır.

Biz yazıyoruz;

ama okuyan gerçekten anlıyor mu, okuyan sorguluyor mu, okuyan “Bu memlekette ne oluyor?” diye kendine soruyor mu, işte orası meçhul.

Diyadin küçük bir yer.

Herkes herkesi tanır, herkes her şeyden haberdardır. Ama ne gariptir ki meseleler konuşulmaz, sorunlar halının altına süpürülür, gerçekler ise “aman canım, idare eder” denilerek geçiştirilir.

İşte tam da bu yüzden yazmak artık yetmiyor.

Bu memlekette bazı meseleler var ki; köşe yazılarına sığmıyor, haber başlıklarına hapsolmuyor, sosyal medya paylaşımlarıyla geçiştirilemiyor.

Artık bu meseleleri konuşarak anlatmak farz oldu.

Yüz yüze, göz göze, saklanmadan, eğmeden bükmeden…

Çünkü konuşulmadıkça cesaret bulan yanlışlar,

hesap sorulmadıkça büyüyen ihmaller, sessizlikten güç alan bir düzen var karşımızda.

Kimse kusura bakmasın; Bu memleket sahipsiz değil. Bu insanlar kaderine terk edilecek insanlar değil.

Ve bu sessizlik, ne erdemdir ne de sabırdır.

Yakında yazıyla değil, mikrofonla değil,

fısıltıyla hiç değil…

Açık açık, yüksek sesle, herkesin anlayacağı dilden konuşmak zorundayız.

Çünkü Diyadin, duyulmayanların değil, artık konuşanların memleketi olmak zorunda.