Bugün etrafımıza biraz dikkatle bakalım. Herkes birbirini suçluyor. Herkes birbirini eksik, hatalı, yetersiz buluyor. Kimse “Acaba bende ne var?” sorusunu sormuyor. Oysa kusur, her zaman karşımızdakinin üzerinde taşınmaz. Bazen kusur, bakan gözde; bazen de o gözün arkasındaki niyettedir.
Bir insanı anlamadan yargılamak ne kadar kolay. Bir cümleyi bağlamından koparıp hüküm vermek ne kadar da rahat. Zor olan ise durmak… Susmak… Kendi içimize bakmak. Çünkü içe bakmak cesaret ister. İnsan, kendi karanlığıyla yüzleşmektense başkasının gölgesini büyütmeyi tercih eder.Unutuyoruz: Temiz bir kalp, hatayı bile incitmeden görür. Temiz bir vicdan, yanlışı bile adaletle tartar. Temiz bir akıl, farklı olanı tehdit değil, zenginlik sayar. Kirli olan ise her şeyi kendine benzetir; kendisi nasılsa karşısındakini de öyle sanır.
Belki de mesele, dünyayı değiştirmek değil. Belki mesele, baktığımız yeri değil; bakışımızı değiştirmek. Çünkü insan, içini temizlemeden dışı düzeltemez. Aynaya çamur sürüp, suretine kızmak boşuna.
O yüzden hüküm vermeden önce bir dur. Gördüğün gerçekten o mu, yoksa içinden taşan bir yansıma mı? Kusuru ararken elin hep başkasına gidiyorsa, bil ki asıl cevap biraz da sende saklıdır.