Mevsimler değişiyor, takvim yaprakları kopuyor ama Diyadin’in bazı yollarında değişen hiçbir şey yok.
Yazın toz, kışın çamur…
Ne asfalt tamamlanıyor ne de geçici çözümler kalıcı hale geliyor.
“Diyadin’de çok Serengeti yolu var” dediğimde, şimdiden biliyorum; hemen birileri çıkacak ve
“Abartıyorsun, asla öyle bir şey yok” diyecek.İşte bu kentin asıl sorunu tam da burada başlıyor.
Var işte…
Hem de fazlasıyla var.
Ama ne hikmetse bu şehirde bazıları, sorun konuşulsun istemiyor.Eleştiri duymaya tahammül yok.
Her şey güllük gülistanlıkmış gibi davranılsın isteniyor.
Yollar bozuk değilmiş, vatandaş zorluk çekmiyormuş, kışın yürümek mesele değilmiş gibi…
Asıl mesele yol değil;
Asıl mesele “sorun var” denilmesine duyulan alerji.
Bir de işin “başkan duymasın” kısmı var.Eleştiri olursa rahatsız olunur, sorun dile getirilirse huzur kaçar sanılıyor.
Oysa sorun konuşulmadan çözüm olmaz.
Görmezden gelinen her çukur, yarın daha büyük bir engel olarak karşımıza çıkar.
Bu bir karalama değil.
Bu bir düşmanlık hiç değil.Bu, bu ilçede yaşayan insanların günlük gerçeği.
Yazın çocuklar toz yutuyor,
kışın yaşlılar çamurda yürümeye çalışıyor.Ambulans zorlanıyor, servisler aksıyor, esnaf müşteri kaybediyor.
Ama biz hâlâ “Yok öyle bir şey” demekle meşgulüz.
Diyadin, sorunları inkâr ederek değil;
sorunları kabul ederek ilçe olur.Yok sayarak değil, düzelterek…
Aksi halde tabelada ilçe yazar,
ama yollarda Serengeti değişmez.